Die ene keer met Luc De Vos

Luc_De_VosVan ervaren VPRO-collega’s kreeg ik vaak te horen dat ik, als ik tenminste wilde dat een radio-uitzending of interview niet verloren zou gaan in de chaotische Hilversumse ladekasten, kelders, krochten, burelen en archieven, ik er beter aan deed altijd een kopietje ‘voor eigen gebruik’ achter te houden.
Zo kwam het, dat ik bij het opruimen van mijn eigen (nog veel chaotischer) archief stuitte op een opname van de onlangs veel te vroeg overleden Vlaamse zanger Luc De Vos.

'archief'

Het betreft een opname uit juni 2004 bij het programma Club Lek Salon, een soort zomervariant van Club Lek, waar we de artiesten solo lieten langskomen in onze kleine studio aan de Plantage Middenlaan. Slechts in gezelschap van een technicus en producer kwam ik de artiesten dan vaak dichter op de huid dan in de altijd rumoerige en veel rocknrollerige Club Lek-zaal waar we normaal optredens lieten plaatsvinden. Zo herinner ik me een solo-optreden van Dayna Kurtz (ik geloof zelfs dat het haar eerste in Nederland was): Kurtz kwam binnen in overalls, op grote Timberland stampschoenen, alsof ze niet voor de muziek kwam, maar voor de waterleiding. Toen ze begon te spelen veranderde ze echter in een verleidelijke bluesy sirene, waar ik met steeds verder openvallende mond naar luisterde, en vele luisteraars met mij. Een andere keer vroegen we ene Erik De Jong om te komen; zijn fantastische debuutplaat onder de naam Spinvis was net uit, en -hadden we gehoord van de mannen van zijn label Excelsior- hij zou onder geen beding live gaan spelen of toeren. Maar één keer -zonder publiek- in de Club Lek Salon, dat moest kunnen. Na dit een beetje bibberige, maar zeer geslaagde debuut in de Salon was het met Spinvis zijn podiumangst gedaan en ging hij toch maar de boer op, met verbluffende resultaten.

Maar die ene keer met Luc De Vos, die is me ook altijd bijgebleven. Ik kende Luc nog niet persoonlijk, en zijn werk met de band Gorki slechts oppervlakkig. Toen ik me echter in dat werk ging verdiepen realiseerde ik me waar alle broehaha die ons vanuit Vlaanderen over hem had bereikt op gestoeld was. Want Luc De Vos wist jaloersmakend goed zijn weg met de taal, met zijn stem, en met liedjes. Je hoefde maar een keer naar Lieve Kleine Piranha te luisteren om hem voor altijd in je hart te sluiten. Luc’s kwaliteiten kwamen in de intieme setting van de Club Lek Salon nog beter aan het licht. Omdat hij altijd op het scherpst van de snede speelde was hij in feite een muzikale balanceer-act. Zijn hese, van emotie doortrokken stem zorgde ervoor dat je moeiteloos geboeid bleef. Wat zou er volgen? Hoe zou hij zich nu weer uit die vreemde stembuiging of die lettergreep teveel redden? Waar zou de volgende prachtige tekstwending ons heenvoeren? En vooral, wat voor man was dat, die Luc De Vos? De zanger gaf zich prachtig bloot, luister maar naar deze afgestofte opname en blijf luisteren tot aan de bloedstollende finale: Donkere Stille Gangen.

NB1: Voor meer over (het overlijden van ) Luc De Vos bij de VPRO zie hier bij 3VOOR12
NB2: Het copyright van deze opname berust natuurlijk bij de VPRO.
NB3: Nog niet genoeg van Luc? Natuurlijk niet! Zie hier.

JaBo Nederlandstalige Top 10 over het jaar 2014

Een dag over de valreep dacht ik twee dingen: ten eerste, waarom ga ik niet eens een jaartje bloggen, en ten tweede waarom maakt er nooit iemand een lijst van de beste Nederlandstalige platen van het afgelopen jaar? Daarom, en dus vandaar, bij deze, de (trompetgeschal…)

JABO NL TOP 10 2014

  1. Thé Lau-Platina Blues (Greytown) Op de valreep van zijn leven maakt Thé Lau zijn absolute meesterwerk. Een album dat zich als een vierdelige hypnotiserende morfine-droom laat beluisteren, op het grensgebied van liefde, angst, dood en leven. Een absolute moet-je-hebben voor alle liefhebbers van het betere Nederlandstalige werk. Hoogtepunten: geen. Onderga dit album als een lange trip, liefst met koptelefoon op. platina blues
  2. The Kik – 2 (TopNotch/Excelsior) Als The Kik niet bestond moest ze uitgevonden worden. Een band die zich zelf opnieuw weet uit te vinden ondanks de angst van zanger Dave von Raven dat dit tweede album een ‘Zwanenzang’ zou kunnen worden. Welnee. Dit is, met schitterende popsongs en mooie muzikale avonturen naar andere richtingen, zoals de wals die Schildersstraat heet, een opmaat naar veel meer moois. Hoogtepunten: teveel om op te noemen. kik2
  3. Fixkes-Weeral halfacht (Excelsior) Een van de allerbeste Nederlandstalige platen van 2014 komt uit Vlaanderen. Fixkes slaat na 4 jaar terug met een klein meesterwerk. Springerige directe pop voor mensen van nu met humor: ja dat mag ook wel eens. Jongens die willen lijken op Woody Allen en een meisje dat bijt als een dobermann pincher? Nou OK dan. Moeilijk verstaanbaar maar muzikaal een heerlijk avontuur. Hoogtepunten: heel veel, maar zeker Ammelgoei, Jodie Foster, Woody Allen.
    fixkes
  4. Fratsen-Caspar (Silvox) Na jaren was er eindelijk weer een plaat van de rond cabaretier/grotebek/zanger/gitarist/ lawaaipapagaai/kunstenaar/dichter André Manuel opgetrokken band Fratsen. Foeilelijke hoes staat geweldig materiaal niet in de weg. Nederlandstalige gitaarrock van het allerhoogste niveau met steengoeie teksten. Niet op Spotify. fratsen
  5. Rooie Waas-Nu (Blowpipe) De Nederlandstalige verrassing van 2014 was nu eens geen rapper, maar het dwars en schurend avant-garde trio dat jazzy aan de slag gaat met beukende electronica en dominante one-liners die ‘zanger’ Gijs Borstlap uit de Amsterdamse grachten lijkt te hebben gevist, het condoom er nog om. Confronterend, ongemakkelijk. Hoogtepunten: Nu, Kunst, Raar. rooiewaas
  6. Typhoon-Lobi Da Basi (Top Notch) Als je al zou je willen, je kon niet om hem heen: rapper Typhoon (Glenn de Randamie) beheerste het Nederlandstalige popjaar 2014 als geen ander. Nederhop voor mensen met muzikaal gevoel. Hoogtepunten: IJswater, Zandloper. typhoon
  7. Henny Vrienten-En Toch (Top Notch) Met Daniel Lohues als producer, begeleidingsband My Baby en zijn zoon op bas smiespelde handige Henny een hele mooie solo-plaat bij elkaar, zijn eerste sinds 1991. De Doe Maar-voorman houdt het voornamelijk akoestisch en van vernieuwing kunnen we niet spreken, maar zeer genietbaar, want ‘americana’ is hier de muzikale inspiratie-bron. Hoogtepunten: Laatste Kans, Mug in de klamboe vrienten
  8. BlØf-In het midden van alles (Altijd Wakker/EMI)
    BlØf?! Wat de neuk Jaap Boots? Was dat niet die band die jij jaren lang verguisde en steevast links liet liggen? Ja. Klopt. En ik moet mijn mening herzien, nu ik voor de eerste keer in jaren weer eens een cd van Blof heb opgezet. IHMVA is voor het grootste deel een sterke rockplaat, met avontuurlijke productie (JB Meijers), luid en duidelijke (!) teksten. Hoogtepunten: Wraak, Spijt heb je morgen maar, Klaar voor.
    blof
  9. Mathijs Leeuwis-Alweer geen revolutie (Bastaard) Singersongwriter timmert al jaren moedig en eenzaam aan zijn weg. Levert nu een eerste echte topplaat af, vooral ook in muzikaal opzicht. We zetten hem tevens in de JaBo NL Top 10 over 2014 om een lans te breken voor al die moedige mannen en vrouwen die, voornamelijk gewapend met gitaar en stem de arena van het betere lied durven te betreden. Zelfs een platenlabel (Bastaard, samen met Jeroen Kant) durven te beginnen. Hoogtepunten: Je weet zo weinig, Alles.
    leeuwis
  10. De Kift-Bidonville (Sonic Rendezvouz) De Kift begint voor mij een beetje sleetse plekken te vertonen. Hoe goed ze ook hun best doen, de formule (rammeldebammel bluesfanfare wereldmuziek met aan de wereldliteratuur ontleende teksten over losers en outcasts, kunstige presentatie) is wat mij betreft aan revisie toe. Daar kunnen een aantal gastmuzikanten niets aan verhelpen. Maar !! Dit is de moederneukende Kift! Dus check de hoogtepunten: Harde Munt, Een man.
    kift
  11. Gers Pardoel-Louise Staat er voor straf op omdat Fratsen hun album niet op Spotify hebben gezet. Een top 10 is een top tien. Even lekker snoepje tussendoor.