JaBo NL top 10 over 2016

jerryZe zeggen dat 2016 een rotjaar was, maar voor mij persoonlijk was het-afgezien van een grotendeels verregende campertocht door de hel van Frankrijk- een topjaar. Nieuwe baan aan de Hogeschool van Amsterdam, opnamen gemaakt met topmuzikanten voor mijn volgend jaar te verschijnen album Terug naar Zee, mijn zoon na een reis naar Peru zien opgroeien tot heuse jonge man en als klap op de vuurpijl een ‘GeePeetje’ met mijn lief T afgesloten met een groots feest.
(Pop-)muzikaal vond ik het helaas niet echt een topjaar -al moet ik eerlijk zeggen dat ik na drie jaar geen radio meer gemaakt te hebben niet onmiddellijk in de startblokken sta om naar Concerto te scheuren bij de zoveelste ‘nieuwe sensatie’. Natuurlijk genoot ik ook van Blackstar en You want it Darker, maar de nieuwe Nick Cave viel me bijvoorbeeld eigenlijk niet mee. Gelukkig viel er op mijn geheime favoriete terrein (dat van de Nederlandstalig pop) ook dit jaar weer veel fraais te bespeuren. Wie wanhoopt aan de stand van de populaaare muziek (en er valt genoeg te klagen in dat godvergeten autotjoen-land) doet er goed aan even het werk van onze Nederlandstalige noeste muziek-arbeiders te checken. Dus hier, net over de valreep van 2016 toch weer een JaBo Nederlandstalige top 10. Met hier en daar een schimpscheut, een commentaartje en/of pluim. Waarbij het joe allemaal uiteraard vrij staat om te denken: ” Nee jij trekt volle zalen Jaap Boots.” geniet ervan, de bijbehorende speellijst staat hier. Oja: Broederliefde staat NIET op 1. Waar dan wel? Check hieronder.

10. Frank Boeijen – Land van belofte (Universal)
Als Daniel Lohues, Guus Meeuwis en Paul de Munnik zich komen melden als gastzangers , wordt het een beetje moeilijk om van Land Van Belofte van Frank Boeijen te blijven genieten, maar verder verdient onze nationale vage bard wel degelijk een plekje in de NL Top 10. Mooi gearrangeerd, goed gezongen (wat heeft die man een mooie stem), als altijd lekker mistige teksten met hier en daar echte uitschieters (Occhiolino, Weet Jij Wat Het Is, Waarom zijn we anders hier).

9. Rats on Rafts/De Kift-Rats On Rafts/De Kift (Fire)
Dit samenwerkingsverband tussen Rotterdamse noisenix met Zaankantse punkfanfare klompentrappers past niet helemaal in de lijst, want de plaat is voor zeker de helft Engelstalig en voor de andere helft wel errug heftig (hoog The Fall gehalte). Maar er staat een paar Nederlandstalige parels op, waarvan Melk En Benzine mijn grote favoriet is. Toptrack om mee wakker te worden.

8. Aafke Romeijn-Je doet je best maar (V2)
Miss Romeijn is behalve een erg slim, grappig mens en geëngageerd journaliste ook een erg interessante Nederlandstalige artiest. Haar album Chin.Ind.Spec.Rest. uit 2014 was erg genietbaar, en met Je doet je best maar bouwt ze haar uit synthesizers, beats en wazige vocalen opgetrokken pop-imperium vaardig uit. Ik krijg soms even de  neiging om “Spinvissin!’ te roepen naar de stereo, maar moet me vaker wel dan niet gewonnen geven aan haar werk. Vooral haar laatste single Bobbie (niet op dit album helaas) mag ik graag horen. Ze speelt op Noorderslag aanstaande maand.

7. Thijs Boontjes dans- en Showorkest-Ambiance (Top Notch)
Thijs Boontjes is muzikaal een hoogst onoriginele geest. Wie zijn EP Ambiance afluistert hoort nogal wat cliché-riffs en Herman Brood en Lou Reed citaten voorbijkomen. Tekstueel stelt het ook allemaal weinig voor. En hij heeft tot nog toe nog maar een paar nummertjes bij elkaar gesprokkeld. En EP’s horen niet thuis in de NL Top 10. Maar…toch deed de rock-‘n-roll van Thijs het goed in de bijkeuken van Boots. Luister vooral naar de soulballade Alleen naar de kermis. Mijn favoriete nieuwe alternatieve volkszanger.

6. Sef-Meer kleuren (Top Notch) 
Ik ben persoonlijk heel erg klaar met Nederlandstalige hiphop. Ik weet het niet, ik heb het allemaal wel gehoord nu. Vul die Ziggo-domes maar met brullende fans, ik hoef niet meer, ik wil niet meer. Ik ben er nu echt te oud voor. Dus geen Sticks, geen Broederliefde, geen Ronnie Flex in de Top 10. Voor Sef maak ik een uitzondering. Waarom? Daarom. Dit is zelfs nog ook wel een remix-album. Maar ‘Alles’ staat er op. Met schitterende tekst en fantastische presentatie. Dus dat.

5. Lucky Fonz III-In je nakie (Top Notch)
Ik ben al jaren fan van Otto Wichers AKA Lucky Fonz III. Gewoon, niks aan te doen. Hij moet alleen wel in het Nederlands zingen. Of-ie dan op zijn gitaar pingelt, zijn songs vol synthesizers propt, polka’s doet of zijn onbeschaamde stem gebruikt om te zingen over Zeemannen, Robots en Sex (is leuk) maakt me niet uit. In je nakie zit vol humor en ontroering. Topplaat.

4. Meindert Talma-De ballade van Jannes van der Wal (Excelsior)
Lang voordat dammen ‘hip’ gemaakt werd door Topnotch was de steevast erg onhippe Friese zanger Meindert Talma er al van overtuigd dat er over dammen meer te zingen en te zeggen viel dan menigeen dacht. Hij deed dat in zijn boek/album Dammen met Ome Hajo (1999). Dit jaar sloeg Meindert toe met een schitterend album met daarop een monstertrack van 22 minuten waarin het hele leven van oud-wereldkampioen dammen Jannes van der Wal tot in detail wordt beschreven. Op onnavolgbare wijze weet Meindert dit epos ontroerend, informatief én muzikaal spannend te houden. Nederlandstalige klassieker. Ook de andere 3 tracks mogen er zijn.

3. Flip Noorman-Make Up (E.B.)
Aan het begin van het jaar sloeg de dwarse Rotterdamse muzikale cabaretier Flip Noorman opnieuw een barst in de spiegel van de Nederlandstalige pop, nadat hij eerder al met Bellse Parese (waarop de nederpopklassieker Ik heb de macht) indruk had gemaakt. Tekstueel en muzikaal een bijzonder album, waarbij kleinkunst-clichés niet zozeer worden vermeden als wel vermorzeld.

2. Eefje de Visser-Nachtlicht (Eefjes Platenmaatschappijtje)
In bijna alle popjaarlijstjes eindigde Nachtlicht van Eefje de Visser erg hoog. Is dat terecht? Ja, dat is terecht. Muzikaal lekker modern en inventief, tekstueel mooi ‘enjambementerend’ (heet dat zo?) over de ritmes. Lekker vette synthesizers. Helft versta je de eerste keer niet -maakt niet uit. Schitterende plaat voor late nachtritten.

1. Jerry Hormone Ego Trip-Stout! Stout! Stout! (Excelsior)
Waar The Kik ophoudt gaat Jerry Hormone verder met zijn Ego Trip. Omdat bijna niemand van de Nederlandse popscribenten het voor de kinderlijk eenvoudige pretpoppunk van Jerry lijkt op te nemen doe ik het maar. Waarom? Omdat Stout! Stout! Stout! de Nederlandstalige plaat is waar ik het afgelopen jaar het vaakst op heb lopen meebrullen. Jerry’s ‘fuck-it-we-steken-alles-in-de-fik’ punkattitude bevalt me ook zeer. Totaal onverdiende nummer één. Omdat het kan.

NB: Dit was tevens mijn laatste blog voorlopig. Het is twee jaar lang leuk geweest. Dank voor het lezen allemaal. Protestbrieven kunnen naar de reaktie-bak. Tot ergens weer, ooit.