JaBo NL top 10 over 2016

jerryZe zeggen dat 2016 een rotjaar was, maar voor mij persoonlijk was het-afgezien van een grotendeels verregende campertocht door de hel van Frankrijk- een topjaar. Nieuwe baan aan de Hogeschool van Amsterdam, opnamen gemaakt met topmuzikanten voor mijn volgend jaar te verschijnen album Terug naar Zee, mijn zoon na een reis naar Peru zien opgroeien tot heuse jonge man en als klap op de vuurpijl een ‘GeePeetje’ met mijn lief T afgesloten met een groots feest.
(Pop-)muzikaal vond ik het helaas niet echt een topjaar -al moet ik eerlijk zeggen dat ik na drie jaar geen radio meer gemaakt te hebben niet onmiddellijk in de startblokken sta om naar Concerto te scheuren bij de zoveelste ‘nieuwe sensatie’. Natuurlijk genoot ik ook van Blackstar en You want it Darker, maar de nieuwe Nick Cave viel me bijvoorbeeld eigenlijk niet mee. Gelukkig viel er op mijn geheime favoriete terrein (dat van de Nederlandstalig pop) ook dit jaar weer veel fraais te bespeuren. Wie wanhoopt aan de stand van de populaaare muziek (en er valt genoeg te klagen in dat godvergeten autotjoen-land) doet er goed aan even het werk van onze Nederlandstalige noeste muziek-arbeiders te checken. Dus hier, net over de valreep van 2016 toch weer een JaBo Nederlandstalige top 10. Met hier en daar een schimpscheut, een commentaartje en/of pluim. Waarbij het joe allemaal uiteraard vrij staat om te denken: ” Nee jij trekt volle zalen Jaap Boots.” geniet ervan, de bijbehorende speellijst staat hier. Oja: Broederliefde staat NIET op 1. Waar dan wel? Check hieronder.

10. Frank Boeijen – Land van belofte (Universal)
Als Daniel Lohues, Guus Meeuwis en Paul de Munnik zich komen melden als gastzangers , wordt het een beetje moeilijk om van Land Van Belofte van Frank Boeijen te blijven genieten, maar verder verdient onze nationale vage bard wel degelijk een plekje in de NL Top 10. Mooi gearrangeerd, goed gezongen (wat heeft die man een mooie stem), als altijd lekker mistige teksten met hier en daar echte uitschieters (Occhiolino, Weet Jij Wat Het Is, Waarom zijn we anders hier).

9. Rats on Rafts/De Kift-Rats On Rafts/De Kift (Fire)
Dit samenwerkingsverband tussen Rotterdamse noisenix met Zaankantse punkfanfare klompentrappers past niet helemaal in de lijst, want de plaat is voor zeker de helft Engelstalig en voor de andere helft wel errug heftig (hoog The Fall gehalte). Maar er staat een paar Nederlandstalige parels op, waarvan Melk En Benzine mijn grote favoriet is. Toptrack om mee wakker te worden.

8. Aafke Romeijn-Je doet je best maar (V2)
Miss Romeijn is behalve een erg slim, grappig mens en geëngageerd journaliste ook een erg interessante Nederlandstalige artiest. Haar album Chin.Ind.Spec.Rest. uit 2014 was erg genietbaar, en met Je doet je best maar bouwt ze haar uit synthesizers, beats en wazige vocalen opgetrokken pop-imperium vaardig uit. Ik krijg soms even de  neiging om “Spinvissin!’ te roepen naar de stereo, maar moet me vaker wel dan niet gewonnen geven aan haar werk. Vooral haar laatste single Bobbie (niet op dit album helaas) mag ik graag horen. Ze speelt op Noorderslag aanstaande maand.

7. Thijs Boontjes dans- en Showorkest-Ambiance (Top Notch)
Thijs Boontjes is muzikaal een hoogst onoriginele geest. Wie zijn EP Ambiance afluistert hoort nogal wat cliché-riffs en Herman Brood en Lou Reed citaten voorbijkomen. Tekstueel stelt het ook allemaal weinig voor. En hij heeft tot nog toe nog maar een paar nummertjes bij elkaar gesprokkeld. En EP’s horen niet thuis in de NL Top 10. Maar…toch deed de rock-‘n-roll van Thijs het goed in de bijkeuken van Boots. Luister vooral naar de soulballade Alleen naar de kermis. Mijn favoriete nieuwe alternatieve volkszanger.

6. Sef-Meer kleuren (Top Notch) 
Ik ben persoonlijk heel erg klaar met Nederlandstalige hiphop. Ik weet het niet, ik heb het allemaal wel gehoord nu. Vul die Ziggo-domes maar met brullende fans, ik hoef niet meer, ik wil niet meer. Ik ben er nu echt te oud voor. Dus geen Sticks, geen Broederliefde, geen Ronnie Flex in de Top 10. Voor Sef maak ik een uitzondering. Waarom? Daarom. Dit is zelfs nog ook wel een remix-album. Maar ‘Alles’ staat er op. Met schitterende tekst en fantastische presentatie. Dus dat.

5. Lucky Fonz III-In je nakie (Top Notch)
Ik ben al jaren fan van Otto Wichers AKA Lucky Fonz III. Gewoon, niks aan te doen. Hij moet alleen wel in het Nederlands zingen. Of-ie dan op zijn gitaar pingelt, zijn songs vol synthesizers propt, polka’s doet of zijn onbeschaamde stem gebruikt om te zingen over Zeemannen, Robots en Sex (is leuk) maakt me niet uit. In je nakie zit vol humor en ontroering. Topplaat.

4. Meindert Talma-De ballade van Jannes van der Wal (Excelsior)
Lang voordat dammen ‘hip’ gemaakt werd door Topnotch was de steevast erg onhippe Friese zanger Meindert Talma er al van overtuigd dat er over dammen meer te zingen en te zeggen viel dan menigeen dacht. Hij deed dat in zijn boek/album Dammen met Ome Hajo (1999). Dit jaar sloeg Meindert toe met een schitterend album met daarop een monstertrack van 22 minuten waarin het hele leven van oud-wereldkampioen dammen Jannes van der Wal tot in detail wordt beschreven. Op onnavolgbare wijze weet Meindert dit epos ontroerend, informatief én muzikaal spannend te houden. Nederlandstalige klassieker. Ook de andere 3 tracks mogen er zijn.

3. Flip Noorman-Make Up (E.B.)
Aan het begin van het jaar sloeg de dwarse Rotterdamse muzikale cabaretier Flip Noorman opnieuw een barst in de spiegel van de Nederlandstalige pop, nadat hij eerder al met Bellse Parese (waarop de nederpopklassieker Ik heb de macht) indruk had gemaakt. Tekstueel en muzikaal een bijzonder album, waarbij kleinkunst-clichés niet zozeer worden vermeden als wel vermorzeld.

2. Eefje de Visser-Nachtlicht (Eefjes Platenmaatschappijtje)
In bijna alle popjaarlijstjes eindigde Nachtlicht van Eefje de Visser erg hoog. Is dat terecht? Ja, dat is terecht. Muzikaal lekker modern en inventief, tekstueel mooi ‘enjambementerend’ (heet dat zo?) over de ritmes. Lekker vette synthesizers. Helft versta je de eerste keer niet -maakt niet uit. Schitterende plaat voor late nachtritten.

1. Jerry Hormone Ego Trip-Stout! Stout! Stout! (Excelsior)
Waar The Kik ophoudt gaat Jerry Hormone verder met zijn Ego Trip. Omdat bijna niemand van de Nederlandse popscribenten het voor de kinderlijk eenvoudige pretpoppunk van Jerry lijkt op te nemen doe ik het maar. Waarom? Omdat Stout! Stout! Stout! de Nederlandstalige plaat is waar ik het afgelopen jaar het vaakst op heb lopen meebrullen. Jerry’s ‘fuck-it-we-steken-alles-in-de-fik’ punkattitude bevalt me ook zeer. Totaal onverdiende nummer één. Omdat het kan.

NB: Dit was tevens mijn laatste blog voorlopig. Het is twee jaar lang leuk geweest. Dank voor het lezen allemaal. Protestbrieven kunnen naar de reaktie-bak. Tot ergens weer, ooit.

Advertenties

JaBo NL-talige Top 10 over 2015

5.0.2

Zo ongeveer een jaar geleden begon ik dit blog met de verzuchting dat het wel eens tijd werd dat iemand jaarlijks het betere Nederlandstalige muzikale werk zou beoordelen dan wel middels een klein jaaroverzichtje inzichtelijk maakte. Aangezien -voor zover ik weet- nog steeds niemand anders zich hiermee onledig houdt heb ik deze nobele taak weer op me genomen. Mocht je het beter weten, ben ik iemand vergeten, reageer of begin je eigen top 10.
Dus, hier is -zonder verder tromgeroffel en schalmeigeschal- de volkomen subjectieve maar daarom niet minder interessante

JaBo Nederlandstalige Top 10

over 2015

 

10. Ellen Ten Damme – Alles draait
(M.A.R.S. Worldwide)
alles
Ellen ten Damme is een fenomeen. Ze zingt, ze danst, ze acrobatiekt, ze acteert en ze sjokt door je buurt met een maffe ekster op haar schouder. Ze werkt zo hard. Ze wil zo graag. En ze woont op een boot.
Ellen maakt nummers die me soms de tenen doen krommen van plaatsvervangende schaamte en dan weer in janken doen uitbarsten van ontroering. Alles Draait, haar nieuwste album, heeft dat ook weer. Er zitten dingen bij waar ik een beetje onpasselijk van word (tekstueel en/of muzikaal), maar ja:  die stem, die stem, en vooral die stem. Dat gejubel, dat voluit zingen. Dat plezier. En welja, gooi er maar weer wat strijkers tegenaan. Groot, groter, grootst. Over  de top, soms te geëngageerd, soms te ontroerend, soms te mooi voor woorden.

Hoogtepunten: Alles draait, Geen spijt

9. Jeugd Van Tegenwoordig – Manon
(Magnetron/Top Notch/Jvt)
manon

Ik had het nooit zo op De Jeugd. Nouja, dat wil zeggen; ik respecteerde ze wel, maar ik zette voor mijn eigen lol zelden een plaat van ze op. Met Manon is dat voor het eerst in jaren anders. Het schijnt dat Willy Wartaal, Faberyayo en Vieze Fur tekstueel uit andere (meer volwassen) vaatjes tappen. Fuck dat. Ik ben vooral onder de indruk van de heerlijke grooves,  bliepjes, piepjes en funky sweepjes van producer Bas Bron. Samen met die lijzige raps vind ik Manon vooral muzikaal een hele toffe plaat geworden.
Hoogtepunten: Manon, Ik Was Een Klootzak, Zakmeuitdeheup

8. Fresku-Nooit-Meer terug
(Top Notch)
FRESKU.NOOITMEERTERUG.1500PX

Ik vind een heel album van dit ‘brutaaltje’ meestal nogal vermoeiend luisteren, maar voor de Eindhovense rapper Fresku hang ik toch even de vlag uit. Die van Nederland, en van de Antillen. ‘Zo Doe Je Dat’ van zijn album ‘Nooit Meer Terug’ hakte er bij deze ouwe blanke lul van middelbare leeftijd volgehangen met witte privileges goed in. Raps die je aan het denken zetten. Taal van de straat-lesjes bij de vleet. De eerlijkheid spat uit de groeven.
Hoogtepunten: Gooi Jezelf Weg, Nooit Meer, Bitchboy, Zo Doe Je Dat

7. Armand & The Kik
(Top Notch/ Excelsior)
armand
Het moest er een keer van komen: onze nationale zingende en blowende volksheld is gehaald door Magere Hein. Maar vlak voor zijn dood leverde hij samen met de zich heerlijk dienstbaar opstellende nederbietelband The Kik een uitermate mooie en draaibare plaat af.
Hoogtepunten: Giglied, Fuck De Blues, het Boudewijn De Groot-achtige Een Beetje Vriendelijkheid. En dan heb je het ontroerende einde nog niet gehoord: het solo gespeelde De Weg Naar Isfahan, over de plek waar de tuinman en de dood en wij allemaal uiteindelijk terechtkomen.

6. Björn vander Doelen & Allez Soldaat – Cabellero Zonder Filter
(Bastaardplaten)
Björn-van-der-Doelen-Allez-Soldaat-LP-front-Lichter
Een ex-voetballer (PSV) die rookt en zuipt en ook nog uit Brabant komt en die denkt dat hij een singersongwriter is. Geef mijn portie maar aan Fukkie. Denk je. Tot je deze plaat opzet. Björn monkelt en mompelt en praatzingt zich met topband Allez Soldaat achter zich een weg je brein in. Een plaat als een poëziebundel zo mooi.
Hoogtepunten: Cabellero Zonder Filter, D’Anvers, Och war ik maar Bruce Springsteen

 

5. Jeroen Kant-Nooit Genoeg
(Bastaardplaten)
front-nooitgenoeg_jeroenkant-960x960
Nog een van het Bastaardplaten-label, dat vanuit het zuiden van ons land de betere Nederlandstalige waar aan de man/vrouw poogt te brengen. Jeroen Kant, ook wel bekend als de ‘Vincent Van Gogh van het Nederlandse lied’, schildert op Nooit Genoeg weer talloze taferelen waar je bek van openvalt. “Alsof Simon Carmiggelt, Martin Bril en Dimitri Verhulst verdwaald zijn op een filmset van de Coen Brothers in een woestijn ergens tussen Mexico en Texas. Hun weg terug naar huis zoekend, bespreken ze hun eigen tekortkomingen en die van de wereld waarin we met zijn allen leven” schreef iemand op het internet. En dat klopt als een bus. Tegen die stem moet je kunnen, maar muzikaal en tekstueel valt hier heel weinig tegen in te brengen. De productie van Gabriël Peeters verdient een extra pluim.
Hoogtepunten: Nooit Genoeg, Halve Cent

4. DazzledSticks
(DazzledSticks)
COVER-BY-JAY-SUNSMITH

Het eerste wat je op dit ‘debuut’-album -een bijzondere samenwerking tussen Dazzled Kid (Tjeerd Bomhof) en rapper Sticks (Opgezwolle) hoort is de naam ‘Ted De Braak’. Wow. Als je een plaat begint met het name-checken van een ex-NCRV-quizmaster heb je mij te pakken hoor. En als je vervolgens niet ophoudt je hersenspinsels, en je onnavolgbare associaties en je waardevolle observaties (‘waar zijn die ouders dan?’) uit te storten over de luisteraar, dan heb je een topplaat gemaakt. Alle verbalia worden goed bijeen gehouden door de vette muziek van Dazzled Kid, die funky, jazzy en hiphoppy, triphoppy en weetikveel met je oren doet. Man. Wat. Een. Plaat.
Hoogtepunten: Blijven lopen, Hooligans in Bloomingdale, Trammelant.

3. Alex Roeka-Voort!
(Excelsior)
EXCEL96442-Alex-Roeka-Voort

Gelukkig kreeg Alex Roeka van zijn spiegiater te horen dat een sabbatical niet echt een goed idee was. Het resultaat is Voort! – een werkelijk schitterend album. Je hoort een oude man letterlijk tegen de wind en de klippen van het leven op zingen -en spelen. Daar kan menig bebaarde hipstersongwriter nog wat van leren. Hoogtepunten: Als Een Rollende Steen en het ongelofelijk ontroerende Moeder. Ja, allemaal vast erg autobio, maar als je zo zingt en schrijft mag het.

2. Henny Vrienten-Alles Is Anders
(Top Notch)
henny_vrienten-alles_is_anders_a

Als Henny Vrienten op tv verschijnt -al dan niet zingend- gooi ik regelmatig boos kussens, kranten en potloden naar de buis. Die valse ex-katholieke bescheidenheid, die veel te charmante grijns. Hij neemt ons allemaal continu in de maling als je het mij vraagt. De vleier. Maar ja. Die liedjes hè. Die stem. Die productie. Die koortjes. De oude baas van de Nederpop is nu aan een soort tweede (of derde?) jeugd begonnen en vooral dit tweede album uit deze renaissance (dat kort verscheen na het toch nog wat mindere En Toch uit 2014) mag er wezen. Hoogtepunten te over: Meer Moet Dat Niet Zijn, Zo was Het, Zo is Het en Spelen Met Vuur…zelfs Guus Meeuwis kan Nooit Meer Naar Brabant niet verpesten. Topplaat.

1. Rooie Waas-Rooie Waas
(Eigen Beheer)
RWFRONT-150dpi-500px-RGB
Dat ik Rooie Waas een van de meest interessante Nederlandse bands van het moment vind zal de meeste lezers van dit blog niet ontgaan zijn, getuige het feit dat mijn blog De Verschrikkelijk Belangrijke Muziek Van Rooie Waas het meest gelezen artikel op JaBo Blogt van dit jubeljaar was, waarschijnlijk ook omdat het de inzet van een stormpje in een glaasje polderwater werd daar de hoofdredacteur van 3VOOR12 zich genoodzaakt zag zijn redactie te verdedigen tegen wat hij zag als een ‘denigrerend’ blog over zijn team. Zo was het niet bedoeld, hooguit als speldenprikje richting de smaakmakers en gatekeepers in Hilversum.
Enfin. Ik ben de band er niet minder om gaan vinden. Beeldenstormend en verfrissend. Hoogtepunten: Alles.

Ook gesignaleerd, maar buiten de Boots gevallen:

-Diverse Artiesten-New Wave
(Vanwege het feit dat het een verzamel-album is is dit rapverzamelboemding buiten de JaBo Nl Top 10 gevallen, maar dient zeker vermeld, niet alleen vanwege Li’l Kleine/Ronnie Flex hit Drank & Drugs, maar vooral vanwege algehele tofheid van dit project)
-Maaike Ouboter-En Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt
(Prachtplaat- voor zuchtende en poëtisch aangelegde tienermeisjes en jongens).
-Boudewijn De Groot-Achter Glas
(De inmiddels soms wat onvast zingende Boudewijn moet toch vanwege zijn staat van dienst ergens genoemd worden?).
-Stef Bos-Kaalvoet
(Stef gaat weer Zuid-Afrikaans, valt buiten dit concept. Check vooral: Jonk In My Kop)
-Sef-In kleur
(Goeie plaat -als nederhop je ding is)

Aldus. Gelukkig Nieuwjaar Allemaal. En vul nog even de pol in.